وقتی آب از مایع حیاتی به بحران تبدیل می‌شود

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، دیگر نه گرمای طاقت‌فرسای تابستان اهواز، بلکه «قطره‌چکان شدن» شیرهای آب و بوی تعفنِ جاری در لوله‌ها، به کابوس روزانه شهروندان تبدیل شده است.

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، دیگر نه گرمای طاقت‌فرسای تابستان اهواز، بلکه «قطره‌چکان شدن» شیرهای آب و بوی تعفنِ جاری در لوله‌ها، به کابوس روزانه شهروندان تبدیل شده است. در حالی که انتظار می‌رود دسترسی به آب شرب باکیفیت و پایدار، بدیهی‌ترین حق شهروندی در مرکز استان خوزستان باشد، گزارش‌های میدانی از مناطق مختلف کلان‌شهر اهواز حاکی از تداوم بحران افت شدید فشار و کیفیت نامطلوب آب است که موجب نارضایتی مردم شده است.

در بسیاری از محلات اهواز، از مناطق مرکزی گرفته تا شهرک‌های حاشیه‌ای، افت فشار آب به یک وضعیت مزمن بدل شده است. در ساعات اوج مصرف، آب در طبقات بالای ساختمان‌ها عملاً قطع است و ساکنان چاره‌ای جز استفاده از پمپ‌های تقویت فشار ندارند؛ پمپ‌هایی که خود عامل خرابی‌های زودرس لوله‌کشی‌های فرسوده و هزینه‌های گزاف برای خانواده‌های اهوازی هستند. این وضعیت نشان‌دهنده ناکارآمدی شبکه توزیع و ناتوانی در مدیریت فشار شبکه است که بیش از آنکه یک معضل فنی ساده باشد، ریشه در سوءمدیریت‌های انباشته‌شده دارد.

بوی نامطبوع؛ نمادِ بی‌توجهی به سلامت عمومی

آنچه بیش از افت فشار، صبر مردم را لبریز کرده، بوی نامطبوع و طعم غیرقابل‌تحمل آب است. شهروندان می‌گویند آبی که از شیرها جاری می‌شود، گاه به قدری بدبوست که استفاده از آن برای مصارف بهداشتی نیز با تردید همراه است. متخصصان بارها از فرسودگی تصفیه‌خانه‌ها و اختلاط احتمالی آب شبکه با فاضلاب در نقاطی که شکستگی لوله‌ها رخ داده، سخن گفته‌اند، اما پاسخ مسئولان اغلب محدود به وعده‌های تکراری و عبور از کنار اصلِ مشکل بوده است.

تا کی باید تاوانِ قصورِ مدیرانِ متولی آب در خوزستان را مردم با جان و مال خود بپردازند؟ آیا پروژه‌های آبرسانی که هر ساله با هیاهوی رسانه‌ای افتتاح می‌شوند، نباید نمود عینی خود را در کیفیت آبِ شیرِ خانه‌ها نشان دهند؟

روایتِ رنجِ مردم؛ وقتی «آبِ آلوده» میهمان ناخوانده خانه‌هاست

خانمِ «الف. ر»، ساکن منطقه کیان‌پارس، با اشاره به مخزن ذخیره آب ساختمان می‌گوید: «ماهیانه هزینه‌های سنگینی برای تعویض فیلترهای تصفیه آب می‌پردازیم، اما بعد از دو روز فیلتر کاملاً سیاه می‌شود. بوی تعفن آب به قدری زیاد است که عملاً نمی‌توانیم حتی برای شست‌وشوی ظروف از آن استفاده کنیم. آیا این آبی است که باید به سلامت آن اعتماد کنیم؟»

شیرِ آب، ویترینِ بی‌تدبیری است

آقای «م. ح»، از ساکنان مناطق حاشیه مرکزی شهر که با مشکل قطعی مکرر مواجه است، با لحنی معترض می‌گوید: «از ساعت ۱۲ ظهر تا پاسی از شب، فشار آب در حد صفر است. پمپِ ساختمان هم به دلیل نبودِ آب در لوله‌ها، مرتب روشن و خاموش می‌شود و در همین ماه گذشته دوبار سوخته است. مگر حقوق یک کارگر چقدر است که مدام باید خرج تعمیر پمپ و خرید آب معدنی کند؟ انگار اهواز شهرِ فراموش‌شده است.»

کودکان، قربانیان بی‌صدای کیفیتِ آب

در یکی از محلات پرجمعیت، پدری جوان که نگران سلامت فرزندانش است، می‌گوید: «بیشترین ترس ما از آلودگی‌های میکروبی است. وقتی بوی آب این‌قدر مشمئزکننده است، چطور می‌توانیم مطمئن باشیم که استانداردهای بهداشتی رعایت می‌شود؟ مسئولان فقط بلدند بگویند آب در خروجی تصفیه‌خانه سالم است، اما کسی نمی‌پرسد در این شبکه‌های فرسوده و پوسیده، چه بر سرِ آب می‌آید تا به شیر خانه ما برسد؟»

در پایان شهروندان از مدیریت آبفا و استانداری خوزستان انتظار دارند که گزارش دقیقی از علل فنیِ افت فشار و آلودگی آب ارائه دهند و به جای مسکن‌های کوتاه‌مدت، نوسازی شبکه فرسوده و بهسازی تصفیه‌خانه‌ها را در اولویت اجرایی قرار دهند.

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، آب در اهواز، امروز نه یک کالا، بلکه یک «بحرانِ هویتی» برای مدیریت شهری است. ادامه این روند نه‌تنها اعتماد عمومی را بیش از پیش خدشه‌دار می‌کند، بلکه سلامت نسل‌های آینده این شهر را نیز با مخاطرات جدی مواجه خواهد ساخت. لذا انتظار می‌رود مسئولان مربوطه باید در برابر مطالبه به‌حق شهروندان پاسخگو باشند و وضعیت موجود را با ارائه برنامه زمان‌بندی دقیق اصلاح کنند.

انتهای پیام/