از فروش دام زنده تا حراج بهداشت عمومی ؛ ورودی‌های اهواز، فاجعه‌بار است

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، وقتی از «ورودی شهر» سخن می‌گوییم، ناخودآگاه تصویرِ «پیشانی» یک شهر در ذهن نقش می‌بندد؛ نمایی که قرار است سیمایِ کلی، نظم و تمدنِ آن منطقه را به مسافر و رهگذر مخابره کند. اما در اهواز، این «پیشانی»، بیش از آنکه شایسته نام «کلان‌شهر» باشد، به ویترینی از ناکارآمدی‌های مدیریت شهری و رهاشدگیِ مطلق بدل شده است.

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، وقتی از «ورودی شهر» سخن می‌گوییم، ناخودآگاه تصویرِ «پیشانی» یک شهر در ذهن نقش می‌بندد؛ نمایی که قرار است سیمایِ کلی، نظم و تمدنِ آن منطقه را به مسافر و رهگذر مخابره کند. اما در اهواز، این «پیشانی»، بیش از آنکه شایسته نام «کلان‌شهر» باشد، به ویترینی از ناکارآمدی‌های مدیریت شهری و رهاشدگیِ مطلق بدل شده است.

ورودی‌های اهواز، از هر سو که وارد شوید، نه با آغوشی باز و فضای سبزِ دعوت‌کننده، که با فاجعه‌ای عیان به استقبالتان می‌آیند. کافی است چشم بچرخانید تا ببینید چگونه نظم عمومی، بهداشت و منظرِ شهری، قربانیِ سکوتِ معنادارِ مسئولانی شده که گویی اهواز را نه شهری برای زندگی، که گستره‌ای رها شده برای آزمون و خطاهای بی‌پایان می‌بینند.

از فروش دام زنده تا حراج بهداشت عمومی

در ورودی‌های اهواز، گویی قانون، آخرین حلقه زنجیرِ نادیده‌گرفته‌شده است. بساط فروش دام زنده در حاشیه جاده‌ها و در ورودی شهر، فراتر از یک معضلِ بصری، یک تهدید جدی برای سلامت عمومی است. ذبحِ غیراصولی، بوی تعفنِ انباشتِ فضولات و جولانِ احشام در کنار جاده‌های پرتردد، چهره‌ای بدوی به شهری داده که نامدارِ مرکزیتِ صنعتی و نفتی کشور است. آیا مسئولانِ نظارتی، معاونت‌های خدمات شهری و بهداشت، این مناظر را نمی‌بینند؟ یا شاید برای آنان نیز، «عادی‌سازیِ فلاکت» به یک استراتژیِ مدیریتی تبدیل شده است؟

علاوه بر فروش و ذبح دام زنده، تعداد دستفروشان روزبه‌روز به جمعیتِ حاشیه‌نشینِ ورودی‌های شهر نیز افزوده می‌شود. این پدیده بیش از آنکه دلیلی بر رونقِ کسب‌وکار باشد، فریادی است بر سرِ تبعیض و بیکاری. اما این سخن، نافیِ وظیفه مدیریت شهری نیست. وقتی فضای مناسب برای فعالیت این همشهریانِ جویایِ نان فراهم نمی‌شود و فضایِ عمومی شهر، بی‌برنامه به تسخیرِ بساط‌گستران درمی‌آید، نتیجه‌اش همین هرج‌ومرجی است که در ورودی‌ها می‌بینیم. این دستفروشان، قربانیانِ اصلیِ سوءمدیریت‌اند؛ چرا که در میانِ ترافیک، غبار و آلایندگی، تنها چیزی که نصیبشان می‌شود، نگاهِ تحقیرآمیزِ جامعه و خطرِ تصادفاتِ جاده‌ای است.

اهواز، خسته از وعده‌های توخالی

مسئولان امر بدانند که ورودیِ شهر، شعار نیست که با بنرها و تابلوهای تبلیغاتیِ بی‌محتوا پوشانده شود. این‌جا، محلِ ترددِ سرمایه، مسافر و مردمانی است که حق دارند در شهری زندگی کنند که در آن نظم، مدیریت، زیبایی و آرامش به نمایش گذاشته شود.

ادامه این وضعیت، دهن‌کجی به شعورِ شهروندانی است که در گرمایِ طاقت‌فرسای خوزستان، با قطعی برق و نبودِ امکاناتِ حداقلی می‌سازند، اما دیگر تابِ تماشایِ فروپاشیِ سیمایِ شهرشان را ندارند. تا کی قرار است اهواز، به‌جایِ توسعه، پسرفت را تجربه کند؟ آیا وقت آن نرسیده که به‌جای جلساتِ بی‌خروجی، فکری به حالِ این پیشانیِ زخمیِ شهر بکنید؟

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، با توجه به نارضایتی شهروندان از وضعیت ورودی‌های شهر و گزارش‌های مکرر رسانه‌ها به ویژه روزنامه نسیم خوزستان در این باره، اما سال‌هاست که ورودی‌های اهواز، آینه تمام‌نمایِ «بی‌صاحب ماندن» این شهر است. اگر اراده‌ای برای تغییر هست، بسم‌الله؛ اگر نه، بهتر است درِ این «ویترینِ ویرانی» را تخته کنید و با مردم صادق باشید که اهواز در اولویتِ هیچ‌کس نیست.

انتهای پیام/