گرما امان مردم را برید اما مسئولان هنوز وعده می‌دهند ؛ نصب «مه‌پاش» در خیابان‌ها، کمترین اقدام برای حفظ کرامت خوزستانی‌هاست

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، فصل گرما در خوزستان، تنها یک تغییر فصل نیست؛ یک آزمون بزرگ برای تاب‌آوری شهروندان و سنجش میزان کارآمدی مسئولان است. در حالی که دماسنج‌ها در اهواز و سایر شهرهای خوزستان عددی فراتر از ۵۰ درجه را نشان می‌دهند و خیابان‌ها در ساعات میانی روز به کوره آتش تبدیل می‌شوند، مدیریت شهری همچنان درگیر «فازِ وعده» است. یکی از ساده‌ترین، ارزان‌ترین و متداول‌ترین راهکارها برای تعدیل هوایِ پیاده‌روها و نقاط پرتردد، نصب سیستم‌های «مه‌پاش» است.

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، فصل گرما در خوزستان، تنها یک تغییر فصل نیست؛ یک آزمون بزرگ برای تاب‌آوری شهروندان و سنجش میزان کارآمدی مسئولان است. در حالی که دماسنج‌ها در اهواز و سایر شهرهای خوزستان عددی فراتر از ۵۰ درجه را نشان می‌دهند و خیابان‌ها در ساعات میانی روز به کوره آتش تبدیل می‌شوند، مدیریت شهری همچنان درگیر «فازِ وعده» است. یکی از ساده‌ترین، ارزان‌ترین و متداول‌ترین راهکارها برای تعدیل هوایِ پیاده‌روها و نقاط پرتردد، نصب سیستم‌های «مه‌پاش» است؛ تکنولوژی‌ای که در بسیاری از شهرهای گرمسیر دنیا و حتی برخی کلان‌شهرهای ایران به امری عادی تبدیل شده، اما گویی در قاموس مدیریت شهری اهواز، پروژه‌ای فرازمینی تلقی می‌شود.

واقعیت این است که شهروندان خوزستانی به ویژه مرکز استان، دیگر از شنیدن اخبار مربوط به «خرید تجهیزات»، «مطالعات اولیه» و «طرح‌های در دست اقدام» خسته شده‌اند. آنچه امروز در میادین پرتردد، ایستگاه‌های اتوبوس و تقاطع‌های شلوغ شهر نیاز است، نه یک سخنرانی درباره اهمیت رفاه شهروندی، بلکه قطرات ریزِ آبی است که از نازل‌های مه‌پاش بر صورت رهگذران بنشیند و دمی از گرمای طاقت‌فرسا بکاهد.

پرسش اصلی اینجاست؛ چرا با وجود بودجه‌های ادعایی برای خدمات شهری، نصب مه‌پاش در نقاط استراتژیک شهر به یک مطالبه بی‌جواب تبدیل شده است؟ آیا شهرداری اهواز و سایر متولیان، اولویت‌بندی درستی از «حیاتِ شهروند» در فصل گرما دارند؟ وقتی صحبت از دمای بالای ۵۰ درجه می‌شود، هر دقیقه تأخیر در اجرای پروژه‌های خنک‌سازی عمومی، به معنای بی‌توجهی به سلامت جسمی مردم، به‌ویژه سالمندان و کودکان است.

نکته قابل تأمل این است که مه‌پاشی، نه یک تکنولوژی پیچیده است و نه هزینه‌ای کمرشکن دارد. استفاده از پساب‌های تصفیه شده یا منابع آبی غیرشرب برای این منظور، راهکاری است که در مرزهای خوزستان و کشورهای حاشیه خلیج فارس سال‌هاست با موفقیت اجرا می‌شود. پس چرا در خوزستان و به ویژه اهواز، کار به جای اجرا، به «شعاردرمانی» کشیده است؟ گویی برخی مسئولان تصور می‌کنند اگر مه‌پاشی نصب شود، باید بابت آن کنفرانس خبری برگزار کنند، در حالی که سکوتِ عملکردی آن‌ها در این گرمای کشنده، بلندترین صدای اعتراض شهروندان را در پی داشته است.

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، شهروندان خوزستانی به ویژه شهرهایی که در تابستان جزو گرمترین شهرهای جهان شناخته شدند، حق دارند که در میان شعارهای مسئولان، سهمی از خنکایِ رفاه شهری داشته باشند. نصب سیستم‌های مه‌پاش در ایستگاه‌های تاکسی، اتوبوس و پیاده‌راه‌های پرتردد، حداقلِ احترام به کرامت انسانی در شهری است که گرما جزء لاینفک زندگی‌اش شده است. گرما با وعده و وعید کم نمی‌شود، لذا انتظار می‌رود آقایان مسئول! یا به جای شعار دادن، آستین بالا بزنید و برای همین فصلِ باقی‌مانده، اقدامی عملی انجام دهید یا صراحتاً به مردم بگویید که چرا ساده‌ترین راهکارها را از آن‌ها دریغ می‌کنید. شهروندان، خسته از «سایه سارِ شعارها»، تشنه‌ی قطرات خنکِ اقدامِ واقعی هستند.

انتهای پیام/