لزوم حمایت ویژه از ناجیان غریق خوزستان ؛ زنگ خطر غرق‌شدگی در رودخانه‌ها

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، خوزستان، سرزمین رودخانه‌های خروشان و آب‌های روان، این روزها با معضلی دست و پنجه نرم می‌کند که هر سال با گرم شدن هوا، رنگ خون به خود می‌گیرد. غرق‌شدگی در رودخانه‌های کارون، دز، مارون و جراحی، نه تنها یک آمار تلخ، که به یک هشدار جدی برای مسئولان و متولیان امر تبدیل شده است.

به گزارش روزنامه نسیم خوزستان، خوزستان، سرزمین رودخانه‌های خروشان و آب‌های روان، این روزها با معضلی دست و پنجه نرم می‌کند که هر سال با گرم شدن هوا، رنگ خون به خود می‌گیرد. غرق‌شدگی در رودخانه‌های کارون، دز، مارون و جراحی، نه تنها یک آمار تلخ، که به یک هشدار جدی برای مسئولان و متولیان امر تبدیل شده است. در حالی که بسیاری از شهروندان خوزستانی برای فرار از گرای سوزان به سمت این سواحل می‌روند، نبود زیرساخت‌های ایمن و عدم حمایت کافی از ناجیان غریق، این مکان‌ها را به تله‌های مرگبار تبدیل کرده است.

آمار نگران‌کننده و فریادهای به گوش نرسیده

امید جشان‌زاده، رئیس هیات نجات غریق و غواصی خوزستان، در گفت‌وگو با خبرنگار ما با چهره‌ای گرفته و نگران از آمارهای پنهان این حادثه می‌گوید: «حفظ جان شهروندان، خط قرمز ماست. اما متأسفانه هر روز شاهد حوادث دلخراشی در رودخانه‌های استان هستیم. تنها در روزهای اخیر، جان باختن یک قهرمان بوکس در شوشتر و چندین حادثه مشابه در بهبهان، دزفول و دیگر شهرستان‌ها، نشان می‌دهد که زنگ خطر به صدا درآمده است.» وی با اشاره به اینکه متأسفانه آمار غرق‌شدگی در رودخانه‌ها نسبت به استخرهای استان به مراتب بیشتر است، افزود: «استخرهای خوزستان تحت پوشش نظارت مستمر هستند و از نظر تعداد ناجیان غریق و تجهیزات کمک‌های اولیه در شرایط نسبتاً مطلوبی قرار دارند. اما چالش اصلی ما، رودخانه‌ها و سواحل ناایمنی است که هر سال جان ده‌ها نفر را می‌گیرد.»

تفاوت فاحش میان استخرهای ایمن و رودخانه‌های مرگبار

جشان‌زاده با تأکید بر اینکه مدیران اماکن آبی موظف به استقرار مستمر ناجیان و نظارت دقیق هستند، خاطرنشان کرد: «در استخرها، شرایط به گونه‌ای است که می‌توان با آموزش و نظارت، ضریب ایمنی را به حداکثر رساند. اما در رودخانه‌ها، عوامل متعددی مانند جریان‌های زیرسطحی، گل‌آلود بودن آب، نبود دید کافی و نبود نجات غریق در بسیاری از نقاط، دست به دست هم می‌دهند تا یک شنا ساده به فاجعه ختم شود.» وی در ادامه به یکی از معضلات اساسی اشاره کرد و گفت: «متأسفانه بسیاری از شهروندان توانایی مالی برای استفاده از استخرهای خصوصی را ندارند و نبود استخرهای عمومی و ارزان‌قیمت در محله‌های کم‌برخوردار، آنها را ناچار به شنا در رودخانه‌های پرخطر می‌کند. این یک چرخه معیوب است که باید با توسعه زیرساخت‌های آبی استان شکسته شود.»

ناجیان غریق؛ قهرمانان گمنامی که تنها مانده‌اند

یکی از مهم‌ترین محورهای این گزارش، وضعیت اسفناک ناجیان غریق شاغل در طرح‌های ساحلی است. جشان‌زاده با صدایی که از خستگی و ناامیدی حکایت دارد، می‌گوید: «ناجیان غریق، خط مقدم دفاع در برابر مرگ هستند. اما آنها خود نیازمند حمایت‌اند. متأسفانه حقوق و مطالبات قانونی این عزیزان به موقع پرداخت نمی‌شود و بسیاری از آنها با انگیزه کم و تجهیزات ناکافی در سواحل حاضر می‌شوند.» وی تأکید کرد: «اگر می‌خواهیم از غرق‌شدگی جلوگیری کنیم، باید اول از ناجی غریق حمایت کنیم. تأمین حقوق ماهیانه، بیمه درمانی و بازنشستگی، و تهیه تجهیزات پیشرفته مانند جلیقه نجات، عینک‌های مخصوص و جت‌اسکی برای نجات سریع، از ضروریات انکارناپذیر است. در حال حاضر، بسیاری از ناجیان ما با حداقل امکانات و در شرایط سخت کاری، جان خود را برای نجات دیگران به خطر می‌اندازند.»

عقب‌ماندگی در اجرای دستورالعمل‌ها

رئیس هیات نجات غریق خوزستان با اشاره به مصوبات و دستورالعمل‌های قبلی اذعان داشت: «با وجود حمایت‌های صورت گرفته از طرح‌های نجات غریق ساحلی، هنوز در اجرای کامل این مصوبات عقب‌ماندگی‌های جدی وجود دارد. برخی دستگاه‌های اجرایی همکاری لازم را ندارند و بودجه‌های اختصاص یافته نیز کافی نیست.» وی افزود: «ما درخواست داریم که مناطق پرخطر رودخانه‌ها شناسایی و به برج‌های دیده‌بانی، تجهیزات هشدار دهنده، و حلقه‌های نجات مجهز شوند. همچنین باید تابلوهای هشدار به زبان‌های محلی و فارسی در تمام نقاط خطرآفرین نصب شود. متأسفانه بخش عمده‌ای از قربانیان، کودکان و نوجوانانی هستند که خطر را به درستی نمی‌شناسند.»

شوشتر، دزفول، بهبهان؛ مثلث مرگ در خوزستان

بررسی میدانی خبرنگار ما نشان می‌دهد که شهرستان‌های شوشتر (با رودخانه کارون و شاخه‌های آن)، دزفول (با رودخانه دز) و بهبهان (با رودخانه مارون) بیشترین آمار غرق‌شدگی را در سال جاری داشته‌اند. در شوشتر، همین چند روز پیش، یک قهرمان بوکس که ورزشکاری حرفه‌ای و از نظر جسمی آماده بود، به دلیل برخورد با جریان زیرآبی و نبود نجات غریق در آن منطقه، جان خود را از دست داد. این حادثه نشان می‌دهد که حتی افراد قوی و ماهر نیز در برابر طبیعت خشن رودخانه‌ها بی‌دفاع هستند. یک شهروند دزفولی در گفت‌وگو با ما گفت: «هر سال تابستان، حداقل دو سه مورد غرق‌شدگی در دز می‌شنویم. با اینکه می‌دانیم خطرناک است، اما جای دیگری برای شنا کردن نداریم. استخرها یا گران هستند یا شلوغ و غیربهداشتی. خود ما هم می‌دانیم که ناجی غریقی در آن حوالی نیست.»

لزوم توسعه استخرهای استاندارد و ارزان‌قیمت

جشان‌زاده در پاسخ به این معضل، راهکار اساسی را توسعه استخرهای سرپوشیده و استاندارد با قیمت مناسب برای عموم مردم می‌داند. وی اظهار داشت: «اگر می‌خواهیم تمایل شهروندان به شنا در رودخانه‌های ناامن کاهش یابد، باید گزینه‌های ایمن و در دسترس را جایگزین کنیم. ساخت استخرهای عمومی در محله‌های حاشیه‌نشین و کم‌برخوردار اهواز، دزفول، شوشتر و سایر شهرها، یک سرمایه‌گذاری بلندمدت برای کاهش تلفات انسانی است.» وی همچنین بر لزوم ارائه خدمات باکیفیت بهداشتی در این استخرها تأکید کرد و گفت: «مردم باید اطمینان داشته باشند که استخرها از نظر کلرزنی، تصفیه آب و رعایت مسائل بهداشتی در سطح مطلوبی هستند. در غیر این صورت، حتی با وجود استخر، مردم باز هم به سمت رودخانه‌ها می‌روند.»

همکاری دستگاه‌های اجرایی؛ رمز موفقیت

به گزارش نسیم خوزستان، استان خوزستان با داشتن رودخانه‌های متعدد و سواحل آبی فراوان، یکی از استان‌های پرخطر در بحث غرق‌شدگی در سطح کشور محسوب می‌شود. این موضوع نیازمند یک عزم همگانی است. تنها با همکاری اداره کل ورزش و جوانان، جمعیت هلال احمر، سازمان منطقه آزاد اروند، فرمانداری‌ها، شهرداری‌ها و نیروی انتظامی می‌توان بر این بحران فائق آمد. جشان‌زاده در پایان با یک درخواست فوری از مسئولان گفت: «دیگر وقت شعار دادن نیست. ما نیازمند عمل و حمایت ویژه هستیم. جان مردم خوزستان برای ما ارزشمند است. انتظار داریم مسئولان استانی و کشوری با تخصیص بودجه فوری، تجهیز سواحل پرخطر، پرداخت حقوق معوقه ناجیان و تسریع در طرح‌های توسعه استخرها، اجازه ندهند که این رودخانه‌های زیبا، هر سال قربانی بیشتری بگیرند.» رودخانه‌های خوزستان نه تنها منبع حیات و زیبایی، بلکه بخشی از هویت تاریخی و فرهنگی این دیار هستند. اما تبدیل شدن آنها به مکانی برای مرگ، یک فاجعه اجتماعی است که قابل قبول نیست. آمار غرق‌شدگی در خوزستان یک مسئله روزمره نیست؛ بلکه نشانه عمیق‌تری از نابرابری در دسترسی به امکانات ایمن و نادیده گرفته شدن طبقات کم‌درآمد جامعه است. تا زمانی که استخرهای عمومی ارزان، ایمن و بهداشتی برای همه اقشار ساخته نشود و تا وقتی که ناجیان غریق به عنوان کادر درمانی و امدادی، از حداقل حمایت‌های مالی و تجهیزاتی برخوردار نباشند، رودخانه‌های خوزستان همچنان خاموش، قربانی خواهند گرفت. نسیم خوزستان، فریاد این حق‌خواهی را به گوش مسئولان می‌رساند.

انتهای پیام/